ماده 1 – بیمارستان دامپزشکی:مکانی با فضای مناسب – مطابق نقشه استاندارد موجود در سازمان دامپزشکی کشور – با امکانات پذیرش دامهای کوچک و بزرگ, طیور و .... یا هر یک از آنهاس که دارای امکانات معاینه, تشخیص,معالجه, جراحی دامها, امکانات آزمایشگاهی برای انجام آزمایشات لازم,تأمین داروهای تجویز شده و در صورت لزوم بستری کردن دامها و اعزام اکبپهای سیار به مناطق تحت پوشش می باشد.
ماده 2 – درمانگاه دامپزشکی: مکانی با فضای مناسب – طبق نقشه های موجود در سازمان دامپزشکی کشور – است که دارای امکانات کافی برای پذیرش دام, معاینه, تشخیص, معالجه سرپایی دام ها و در صورت لزوم اعزام اکیپهای سیار به مناطق تحت پوشش می باشد.
ماده 3 – آزمایشگاه تشخیص دامپزشکی: مکانی با فضای مناسب – طبق نقشه های موجود در سازمان دامپزشکی کشور – و مجهز به لوازم و وسایل فنی و مواد آزمایشگاهی است که در آن آزمایشگاههای مجاز تشخیص دامپزشکی انجام می شود.
تبصره – فعالیت بیمارستان, درمانگاه و آزمایشگاه تشخیص دامپزشکی به صورت اختصاصی,عمومی یا تخصصی (حسب تخصص دامپزشکاه) مجاز است.
ماده 4 – پلی کلینک دامپزشکی: درمانگاهی عمومی با فضای مناسب و شامل چند بخش اختصاصی است.
ماده 5 – نسخه: ورقه ای است که در ان تجویز دارو بر اساس معیارهای نسخه نویسی و به زبان لاتین صورت می گیرد و روش تجویز آن هب زبان فارسی نوشته می شود.
ماده 6 – دامپزشک: به فارغ التحصیلان رشتههای دامپزشکی داخل و خارج از کشور اطلاق می شود که به مدرک دکترای دامپزشکی آنها به تأیید مراجع ذی صلاح رسیده باشد.
ماده 7 – طبقه بندی بیماریها: گروه بیماریهای(C و B و A ) است که بر اسـاس طبقـه بنـدی مـوجـود در دفتـر بین المللـی بیماریهـای واگیر دام (OLE) تعیین می شود
