ماده1ـ تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی ابزاری است برای پیشگیری از حوادث، آسیبها یا بیماریهای ناگهانی و غیرمترقبه برای کارگران یا افرادی که در معرض خطرات یا شرایط، تجهیزات و عملیات خطرناک محیطهای کاری قرار دارند که میبایست طبق مقررات این آییننامه طراحی، ساخت و نصبشده و براساس موارد زیر بکار روند (نمونههایی از این علایم در بخش ضمایم آورده شدهاست):
الف ـ در علایم خطر باید از کلمه اعلان «خطر» در بالای علامت ایمنی استفاده شود و این علایم بایستی در مواقعی که خطر بسیار جدی افراد را تهدید میکند، بکار میروند که بیانگر موقعیتی است که بصورت بالفعل خطرناک بوده و بطور آنی و غیرمنتظره منجر به مرگ یا صدمات شدید و بسیار جدی به افراد خواهدشد. این علایم نشان دهنده یک خطر قطعی میباشد.
ب ـ در علایم هشدار دهنده باید از کلمه اعلان « هشدار» در بالای علامت ایمنی استفاده شود که بیانگر موقعیتی است که بصورت بالقوه خطرناک بوده و در صورت عدم اجتناب میتواند منجر بهمرگ یا آسیبدیدگی جدی به افراد شود. به طور کلی هرگاه احتمال وقوع خطری مابین سطوح « خطر» و « احتیاط» باشد، باید علامت ایمنی « هشدار» بکار گرفته شود.
پ ـ در علایم احتیاط باید از کلمه اعلان « احتیاط» در بالای علامت ایمنی استفاده شود که بیانگر موقعیتی است که بصورت بالقوه خطرناک بوده و در صورت عدم پیشگیری، ممکن است منجر به ایجاد آسیبهای جزئی، خفیف و نه چندان جدی به افراد شود.
ت ـ در علایم آگاهکننده باید از کلمه اعلان « توجه» در بالای علامت استفاده شود. این علایم بایستی بیانگر خطمشی ایمنی کارگاه برای حفاظت از منابع انسانی و مادی بوده و حاوی اطلاعاتی عمومی برای افراد باشد تا دچار سردرگمی و سوءتفاهم در برخی از موقعیتها نشوند.
ث ـ محتوای علایم دستورالعملهای ایمنی باید بیانگر و یادآور آموزش دستورالعملهای عمومی مرتبط با کار ایمن بوده، روند انجام صحیح کار را به افراد گوشزد نموده و موقعیت و محل تجهیزات و ابزار ایمنی و کمکهای اولیه را نشان دهد. این علایم بایستی در محلهایی که نیاز به دستورالعملها و پیشنهادات عمومی در ارتباط با معیارهای ایمنی میباشد، بکار گرفته شود.
ج ـ نصب علایم خطرات بیولوژیکی برای نشان دادن حضور بالقوه یا بالفعل خطر مواد و عوامل زیست محیطی که قابلیت به مخاطره انداختن سلامتی افراد و شیوع بیماریهای مسری را دارند و بر روی وسایل، تجهیزات، ظروف، اماکن و مواد آلوده به این عوامل، الزامی است.
چ ـ نصب علایم خطرات امواج تشعشعی در موقعیتهایی که خطرات حاصل از تابش امواج ایکس، آلفا، بتا، گاما و یا سایر پرتوهای یونیزان که بر سلامت بدن اثر سوء و مرگبار دارند، وجود دارد و نیز بر روی تجهیزات، محتویات، محلها و وسایل و ابزاری که با این پرتوها آلوده شدهاند، ضروری است.
ح ـ علایم نشان دهنده جهت مجزای از علایم راهنمایی و رانندگی بوده و باید برای نشان دادن جهت مکانهای مختلف در کارگاه بکار روند.
خ ـ علایم ایمنی حریق باید حاوی اطلاعاتی مربوط به امکانات و تجهیزات اطفاء حریق، نحوه کاربرد آنها در مواقع لزوم و راههای خروج اضطراری در زمان وقوع آتشسوزی باشند. در صورت استفاده از کلمه « حریق» به عنوان کلمه اعلان، بایستی در قسمت بالای تابلو بکار رود. علایم ایمنی حریق شامل علایم ترکیبی که کلمه اعلان آنها یکی از عبارات خطر، هشدار، احتیاط، توجه و یا سایر کلمات اعلان خطر، به همراه عبارات یا اشکال ایمنی مربوط به پیشگیری از آتشسوزی و حریق در پایین کادر اصلی میباشد، میشود.
د ـ علایم ترافیکی و راهنمایی و رانندگی بایستی در کارگاههایی که در آنها وسایل نقلیه جابجا میشوند (طبق ضوابط مربوط به مقررات راهنمایی و رانندگی)، برای جابجایی ایمن این وسایل و حفظ سلامتی افراد پیادهرو در تمامی محلهای مورد نیاز استفاده شوند.
ذ ـ علایم خروج اضطراری باید به منظور راهنمایی و خروج سریع افراد در هنگام وقوع سوانح و حوادث در کارگاهها به سمت مکانهای منتهی به مسیرها و دربهای خروج اضطراری از محل وقوع حادثه بکار روند.
تبصره1ـ کاربرد اتیکتهای ایمنی پنجگانه مذکور در فصل اول مشابه علایم ایمنی همنامشان میباشد.
تبصره2ـ استفاده از هر یک از علایم فوقالذکر به جای دیگری ممنوع میباشد.
ماده2ـ رنگهای بکاررفته در یک علامت ایمنی، معرف ماهیت اصلی علامت مربوطه و شدت و نوع خطری که افراد در معرض آن هستند، بوده و بایستی هر یک از رنگهای مشخص شده زیر بعنوان رنگ اصلی در تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی مربوطه بکار روند:
الف ـ قرمز: به عنوان رنگ اصلی برای مشخص کردن تابلوی علایم و اتیکتهای خطر و نیز در مواقع لزوم بعنوان رنگ زمینه علایم ایمنی حریق.
ب ـ نارنجی: بعنوان رنگ اصلی برای مشخص کردن تابلوی علایم و اتیکتهای هشداردهنده و نیز علایم ایمنی خطرات بیولوژیکی.
پ ـ زرد: به عنوان رنگ اصلی برای مشخصکردن تابلوهای علایم و اتیکتهای احتیاط.
ت ـ سبز: به عنوان رنگ اصلی در علایم دستورالعملهای ایمنی، علایم مربوط به نشاندادن محل تجهیزات و امکانات کمکهای اولیه و علایم نشاندهنده جهت خروج اضطراری.
ث ـ آبی: به عنوان رنگ اصلی در علایم آگاه کننده.
ج ـ ارغوانی: برای مشخص کردن علایم خطرات تشعشعی و تابشی.
تبصره ـ در مواردی که در قسمت کادر تصویری علایم ایمنی فوقالذکر از اشکال هندسی دایره و مثلث با رنگهای قرمز، آبی و زرد استفاده میشود (که ممکن است در برخی مواقع رنگ آنها با رنگ اصلی تابلوی علامت یا اتیکت ایمنی هم تفاوت داشتهباشد)، در اینصورت:
الف ـ اگر ممنوعیت از انجام عملی مدنظر باشد بایستی نشانه تصویری عمل مربوطه به رنگ سیاه روی یک دایره با زمینه سفید و حاشیه و خط مورب (از چپ به راست) به رنگ قرمز استفاده شود.
ب ـ اگر الزام به انجام عملی مدنظر باشد بایستی نشانه تصویری عمل مربوطه به رنگ سفید روی یک دایره با زمینه آبی بکار گرفته شود.
ج ـ در صورت نشان دادن وجود یک خطر خاص بایستی نشانه تصویری خطر مربوطه به رنگ سیاه روی یک مثلث با زمینه زرد و حاشیه سیاه استفاده شود.
بخش اول ـ مقررات مربوط به نحوه طراحی تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی
ماده3ـ تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی باید حاوی اطلاعات دقیق، کافی و آموزنده بوده و به راحتی قابل درک باشد. همچنین لازم است کلمه اعلان و کلمات و عبارات کادر پیام نوشتاری به زبان فارسی باشد.
تبصره ـ در صورت لزوم استفاده از زبان و خط بیگانه بسته به تشخیص مسئولین اجرای این مقررات خواهدبود، لیکن رعایت اولویت خطفارسی بر خط بیگانه در کلیه تابلوهای علایم ایمنی الزامی است.
ماده4ـ پیام نوشتاری روی تابلوهای علایم و اتیکتهای ایمنی باید بیانگر محتوای علامت ایمنی و حتیالامکان کوتاه و مختصر و فقط حاوی جزئیات ضروری بوده و از چند کلمه محدود و کلیدی نیز تجاوز نکند. این پیام بایستی ساده، گویا، صریح و روشن بوده، به آسانی قابل خواندن باشد و به سهولت و به موقع به مخاطبین منتقل گردد.
تبصره ـ عبارات کادر پیام نوشتاری علایم ایمنی باید حتیالامکان معرف و بیانگر پیشنهادات و راهکارهایی با جملات مثبت باشد تا جملات منفی.
ماده5 ـ دوباره نویسی و تکرار مطالب کادر نوشتاری تابلوی علایم ایمنی ممنوع است.
ماده6 ـ به جهت اینکه ممکن است در برخی مواقع کارگران یا افرادی که در معرض خطرات قرار میگیرند بیسواد بوده و یا با زبان کاربردی بر روی علایم آشنایی نداشته باشند، استفاده از تصاویر در کنار متون و کلمات الزامی است، مگر در مواردیکه به تشخیص مسئولین مربوطه، ضرورتی در بکارگیری تصویر وجود نداشتهباشد.
ماده7ـ تصاویر بکاررفته باید به شکل ساده، قابل درک و سازگار با بقیه قسمتهای تابلوی علامت یا اتیکت رسم شوند.
تبصره1ـ به منظور درک بهتر علایم و اتیکتها باید حتیالامکان اشکال گرافیکی مشابه بدن و دست و پای انسان، اشیاء، قسمتهایی از ماشینآلات و یا شمای کلی ماشین مربوطه را بکار برد.
تبصره2ـ در نمایش تصویری بخشی از بدن انسان، باید حتیالمقدور عضو یا اعضایی که در معرض خطر بوده یا درگیر انجام کار و یا خطر خاصی میباشند، نشان داده شوند.
ماده8 ـ در تمامی مواردی که لازم است در یک علامـت ایمنی بیش از یک تصویر انسـانی به کار برده شود، برای تمرکز بر روی تصویری که در موقعیت خطرناکتری میباشد و به منظور جلب توجه مخاطبین، باید آن را بصورت توپر ترسیم نمود.
تبصره1ـ برای ترسیم فردی که حضور وی برای تکمیل تصویر ضروری بوده ولی مستقیماً با خطر سروکار ندارد، باید از همان فرمت توخالی استفاده شود.
تبصره2ـ در مواقعی که هر دو تصویر انسانی بکاررفته در علامت ایمنی در معرض خطرات یکسانی میباشند، باید با استفاده از تصاویر گرافیکی مناسب به گونهای آنها را طراحی نمود که قابل تمیز و تشخیص از یکدیگر باشند.
ماده9ـ برای نمایش ماشینآلات یا اجزای آنها به منظور نشان دادن کامل جزئیات گرافیکی باید از تصاویر توخالی استفاده کرد، بخصوص در مواقعی که نمایی از تصویر انسانی در مجاورت ماشینآلات رسم شده باشد. همچنین برای نشان دادن اهمیت بیشتر یک جزء و یا برجسته نمودن خطرات خاص آن، باید در طراحی ماشین، جزء مدنظر را با خطوط ضخیم تری نسبت به بقیه خطوط ترسیم نمود.
ماده10ـ در مواقعی که یک خطر کلی توسط ماشینآلات موجود میباشد و یا کل بدن در معرض خطر خاصی قرار میگیرد، لازم است کلیات ماشین مربوطه یا شمای کلی بدن انسان به تصویر کشیده شود. در سایر موارد، در نمایش تصویری بدن انسان و ماشینآلات باید تا حدممکن وارد جزئیات گردید تا مخاطبان بتوانند عضو در معرض خطر در بدن انسان و یا جزء تولیدکننده خطر در ماشینآلات را به سهولت تشخیص دهند، بخصوص در مواردیکه نمایش کلی ماشینآلات یا شمای بدن انسان بوضوح بیانگر موقعیت و طبیعت خطر مربوطه نباشد.
ماده11ـ در کلیه علایم و اتیکتهای ایمنی باید از توضیح متنی در قسمت کادر پیام نوشتاری استفاده شود، مگر اینکه تصویر بکاررفته به اندازه کافی گویا و بیانگر خطر و یا پیام مربوطه باشد. در هر صورت عبارات توضیحی ارائهشده بر روی تابلوی علایم و اتیکتها بایستی در کادری جداگانه قرارگیرد، بهگونهای که روی سمبل و نشانه تصویری را نپوشاند.
ماده12ـ در طراحی تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی بایستی سعی شود هر تصویر نشاندهنده یک خطر بوده و از اشاره به چند خطر در قالب یک تصویر اجتناب گردد، مگر درمواردیکه خطرات، بسیار مشابه و در ارتباط با یکدیگر باشند.
بخش دوم ـ مقررات مربوط به نحوه ساخت تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی
ماده13ـ کلیه تابلوهای علایم ایمنی، بایستی دارای گوشههای گرد و ضخیم بوده و فاقد لبههای تیز، تراشه، گره و یا سایر برآمدگیهای برنده باشند.
ماده14ـ تابلوی علایمایمنی باید در مقابل ضربهمقاوم بوده و جنس آنها و روکشهایشان به گونهای باشد که طبیعتاً طول عمر و ماندگاری بالایی داشته باشد.
ماده15ـ پایههای نگهدارنده بکاررفته برای نصب تابلوها باید از جنسی بادوام ساخته شده و جهت جلوگیری از هرگونه خطر سقوط از استحکام لازم برخوردار بوده و در مقابل نیروهای وارده استاتیکی و دینامیکی احتمالی دارای مقاومت لازم باشد.
تبصره ـ در مور تابلوهای موقت، الزامی به استفاده از مصالح مقاوم نیست، اما رعایت نکات ایمنی ضروری میباشد.
ماده16ـ تهیه تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی بر روی سطوح شیشهای و یا سایر سطوح شکننده ممنوع است مگر آنکه از جنس شیشههای نشکن بوده یا دارای شبکه محافظ داخلی باشند.
ماده17ـ استفاده از مصالح قابل احتراق مانند چوب، کاغذ و پلاستیکهای با قابلیت اشتعال سریع، در ساخت تابلوهای ایمنی دارای ادوات الکتریکی ممنوع بوده و سیمها و تجهیزات مربوطه باید دارای روکش و عایق مناسب باشند.
ماده18ـ طول و عرض تابلوی علایم ایمنی بایستی با هم متناسب بوده و در ضمن اندازه آنها با در نظر گرفتن فاصله مشاهده ایمن و متناسب با موقعیت ماشینآلات، ابزار، تجهیزات و سایر وسایل کاربردی در کارگاه باشد.
ماده19ـ استفاده از تابلوها و اتیکتهای عمودی نسبت به نمونههای افقی آن ارجحیت دارد، اگرچه بکارگیری نمونههای افقی نیز در صورت اقتضای شرایط قابل قبول میباشد.
بخش سوم ـ مقررات مربوط به نحوه نصب تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی
ماده20ـ کلیه تابلوهای علایم ایمنی بایستی به نحو مطمئن در محلهای مدنظر نصب شوند.
ماده21ـ در نصب تابلوها جهت اتصال آنها به پایه باید از بستهای مخصوص به همراه پیچ و مهرههای گالوانیزه مربوطه استفاده نمود که سرو ته پیچ و مهرهها و یا سایر وسایل و ادوات مخصوص بستن و محکم کردن این تابلوها، بایستی به نحوی جایگذاری شوند که ایجاد خطر نکنند.
ماده22ـ بطور کلی حد زیرین ارتفاع تابلوهای علایم ایمنی که ممکن است از زیر آنها عبور و مرور افراد صورت گیرد نباید کمتر 1/2 متر از سطح زمین باشد، مگر در موارد خاصی که به اقتضای شرایط و به تشخیص مسئول ایمنی کارگاه بتوان ارتفاع کمتری برای آن در نظرگرفت، لیکن ارتفاع کمتر نباید باعث ایجاد مخاطره برای افراد شود.
ماده23ـ کلیه تابلوهای علایم ایمنی باید در محلی نصب شوند که در هر موقع از شبانهروز برای کارگران و افراد در معرض خطر، به سهولت قابل دید باشند.
تبصره1ـ تابلوهای علایم ایمنی برحسب شرایط و با توجه به نوع کاربرد و محل نصب آن باید بصورت روزرنگ، شبرنگ و یا ساخته شده از مواد بازتابنده نور بوده و یا دارای لامپ روشنایی باشد.
تبصره2ـ در صورتی که بر اثر عدم وجود روشنایی کافی در محیط کار، تابلوهای علایم نصب شده به راحتی قابل رویت نباشند، لازم است بصورت جداگانه از وسایل روشنایی مناسبی استفاده شود.
تبصره3ـ در هیچ یک از تابلوهای علایم ایمنی نمیتوان از نورپردازی غیرالکتریکی همچون شعله آتش استفادهکرد، مگر در موارد خاص مانند پالایشگاههای مواد نفتی و با کسب مجوز از مسئولین اجرایی ذیربط.
ماده24ـ تابلویعلایم و اتیکتهایایمنی بایستی در محل نصبشده از آسیبهای احتمالی، خراشیدگی و سایش، امواج ماورای بنفش، گرد و غبار، پاشش مواد شیمیایی و روغنها، رنگ پریدگی و سایر آسیبها محافظتشوند. درصورتیکه ناگریز به استفاده از تابلویعلایم یا اتیکتهای ایمنی در شرایط فوقالذکر باشند، باید در تهیه و ساخت آنها از مواد مقاوم استفاده شود.
ماده25ـ پایهها، لولهها، بستها، پیچ و مهرهها و صفحات تابلوی علایم ایمنی باید در مقابل خوردگی و زنگ زدگی محافظت شوند.
ماده26ـ تابلوهای علایم ایمنی باید تا حدممکن نزدیک به خطرات مربوطه و در فاصله مشاهده ایمن نصب گردند، به نحوی که مخاطب فرصت انجام عکسالعمل و اقدام مناسب را داشتهباشد.
ماده27ـ نصب بیش از 3 تابلو از علایم ایمنی مختلف، در یک مکان و در مجاورت یکدیگر ممـنوع میباشد. (وجود تـابلوهای علایم ایمنی فراوان و بیش از اندازه موجب بیاعتنایی و عدم بذل توجه کافی مخاطبین میگردد).
ماده28ـ تابلوهای علایم ایمنی بایستی در معابر و گذرگاههای منتهی به محل خطر بطور مطمئن نصب شوند تا افراد قبل از ورود به محل خطرناک و مواجهه با آن از وجود خطر احتمالی مطلع شده و اقدامات احتیاطی و پیشگیرانه را به انجام رسانند.
ماده29ـ نصب تابلوی علایم ایمنی در محلهای خطرناک مانند لبه پرتگاهها، انبارها، محلهای عبور و مرور، محل ذخیره مواد خطرناک و سایر مکانهایی که احتمال وقوع حادثه را داشتهباشد، الزامیست.
ماده30ـ نصب تابلوی علایم ایمنی بر روی تیرهای برق یا درختان، صخرهها و سایر عناصر طبیعی و نیز در محل پنجره یا درب، روزنهها، بازشوها و نورگیرها، کانالهای تهویه و همچنین در مسیرهای عبور کارگران مانند: پلکانها، نردبانها و راههای خروج اضطراری که مانع عبور و مرور افراد میگردد، ممنوع بوده، همچنین نصب آنها باید به گونهای باشد که هیچ بخشی از سطح یا پایه آنها مانع استفاده از هر نوع پله فرار و خروجیها نگردد.
ماده31ـ ترسیم تابلوهای علایم ایمنی با رنگ و یا مواد دیگر بطور مستقیم روی دیوار یا سایر عناصر ساختمانی و طبیعی مانند درخت و صخره بصورتی که قابل برچیدن نباشد، ممنوع است.
ماده32ـ چیدمان وسایل و ماشینآلات درون کارگاهی بایستی به نحوی باشد که مانع رویت کامل تابلوهای علایم ایمنی نگردد.
ماده33ـ قرارگرفتن هرگونه مانعی درمقابل تابلوی علایم ایمنی در محوطه بیرونی و بازکارگاه از جمله: درخت، بوته، علف هرز و پوشال، وسایل نقلیه، ابزار و ماشینآلاتی که منجـر به عدم دید کامل این تابلوها میشوند، ممنوع است.
ماده34ـ تابلوهای علایم ایمنی باید به گونهای نصب شوند که احتمال هرگونه سقوط و یا جابجایی آنها بصورت کندهشدن، لرزش یا چرخش توسط جریان هوا و یا کارکرد دستگاهها وجود نداشتهباشد.
ماده35ـ در نصب تابلوهای علایم ایمنی باید از ایجاد سکوها، سوراخها و درزهای غیرمعمول که محل جمع شدن گرد و غبار و بوجودآمدن لانه پرندگان و انبار تجهیزات و وسایل اضافی شود، اجتناب کرد.
ماده36ـ بر روی تابلوهای علایم ایمنی و یا در نزدیکی و مجاورت مکانهایی که این علایم نصب میشوند، نبایستی جملات یا عباراتی نوشته شود و یا پوسترها، اطلاعیهها و اعلامیهها یا پارچه نوشتههایی قرار گیرند که مانع دیده شدن تابلوی علامت ایمنی شده و یا مطالب روی آنها با مفهوم علامت ایمنی تناقضی داشتهباشند.
ماده37ـ اتیکتها بایستی در مواقع ضروری بر روی بخشهای خطرناک ماشینآلات و تجهیزات، نصب و تا زمان حضور خطر بصورت دائمی بر روی آنها استفاده شوند. در سایر مواقع تنها بعنوان یک ابزار موقتی برای هشدار شرایط، ابزار، تجهیزات و تشعشعات خطرناک بوده و نبایستی آنها را به عنوان یک ابزار پیشگیری و هشدار کامل در نظر گرفت.
ماده38ـ اتیکتهایایمنی دائمی نصبشده بر روی موقعیتهای خطرساز و هشداردهنده ماشینآلات بایستی از جنسی باشند که دوام کافی داشته و از رنگ ثابتی برخوردار باشند که انتخاب مواد مصرفی در تهیه آنها و نیز روش چسبانیدن آنها در محلهای مورد نظر باید براساس شرایط محیطی و سایر مقتضیات مکانی که دستگاه مدنظر در آن قراردارد، صورت پذیرد.
ماده39ـ در مواقعی که از اتیکتها به عنوان ابزار موقتی برای هشدار خطر استفاده میشود، ضروری است سریعاً نسبت به علایم ایمنی دائمی در محلهای مورد نیاز اقدام گردد.
ماده40ـ در خصوص اتیکتهای بکاررفته بر روی دستگاهها و ماشینآلات، بایستی رنگ اصلی اتیکت ایمنی مخالف رنگ سطحی که بر روی آن چسبانیده میشود، باشد. در غیر اینصورت باید از اتیکتهایی استفاده شود که دارای خطوط حاشیهای با رنگی مخالف با سطح مدنظر میباشند.
ماده41ـ اتیکتها باید به محلی که تا حدممکن و ایمن به خطرات مربوطه نزدیک بوده و بر روی موقعیتهای خطرساز و هشداردهنده ماشینآلات و یا در منطقه کنترل ماشین و با یک ابزار مناسب همچون: زنجیر، سیم و ریسمان آویخته شوند. در مواقع لزوم باید برای استحکام بیشتر در مکان مدنظر چسبانیده و یا آنها را پرچ نمود تا از جابجایی و گمشدن غیر عمدی آنها جلوگیری شود.
ماده42ـ نصب بیش از حد اتیکتها بر روی ماشینآلات، بویژه در محلهایی که از ضرورت چندانی برخوردار نمیباشد، ممنوع بوده و بکارگیری بیش از 7 اتیکت ایمنی در یک منطقه خاص از هر ماشینی مجاز نمیباشد، مگر در صورتیکه به تشخیص مسئولین مربوطه ماهیت کار با ماشین مربوطه اقتضای بکارگیری اتیکتهای بیشتری را بنماید.
تبصره ـ در مواردی که با توجه به خطرات موجود بر روی دستگاه، تعداد اتیکتهای مورد نیاز بیش از 7 عدد پیشبینی میشود، در مورد خطراتی که از اهمیت کمتری برخورداربوده و در ضمن اتیکتگذاری هم نشدهاند بایستی در کتابراهنمای همراه ماشینآلات به آنها اشاره شود و همچنین باید از اتیکتی مبنی بر همین مطلب یعنی: « به کتاب راهنمای کاربران مراجعه نمایید.» بر روی دستگاه استفاده نمود.
ماده43ـ کلیه سازندگان ماشینآلات مکلفند در هنگام تهیه اتیکتهای ایمنی نصب شده بر روی ماشینآلات، تاریخ تعویض آن را در حاشیه اتیکت مربوطه درج نمایند.
تبصره1ـ کلیه کارفرمایان مکلفند قبل از به پایان رسیدن تاریخ مصرف درج شده بر روی اتیکتها نسبت به تعویض آنها از طریق کارخانه یا شرکت تولیدکننده یا عرضهکننده ماشینآلات مربوطه و یا سایر مراجع ذیصلاح اقدام نمایند.
تبصره2ـ در مواردیکه کارفرمایان نسبت به نصب اتیکتهای ایمنی جدید در محلهای موردنیاز بر روی ماشینآلات اقدام میکنند، مکلفند تاریخ تعویض اتیکتها را نیز مشخص نمایند.
تبصره3ـ در صورتی که برحسب شرایط، اتیکت ایمنی بکاررفته مدتی قبل از زمان انقضاء، ناخواناشده و یا از بین رفتهباشد، کارفرما مکلف است در اسرع وقت نسبت به تعویض آن و سفارش اتیکتی جدید اقدام نماید.
