(فقه) هر ماهیت مرکب دارای اجزائی است که ازآن اجزاء فراهم می آید وهر یک ازآن اجزاء را ذاتی آن ماهیت نامند یعنی آن جزء داخل در ذات آن ماهیت است چنانکه عقد، ماهیتی است مرکب از ایجاب و قبول، و ایجاب یاقبول، ذاتی عقد می باشند. تصور یک ماهیت، جدای از ذاتی آن ممکن نیست چنانکه تصورعقد بدون ایجاب یا بدون قبول میسر نیست. این اصطلاح در مقابل عرضی استعمال میشود.
