دستور

در لغت بمعنی سرمشق و قانون و فرمان وامر و وزیر و فرمانده است. در زمان ساسانیان بشخصی اطلاق می شد که نوعی سمت رسمی داشت و مشاوره قضائی و دینی و پاره ای امور مملکتی را انجام میداد. در اصطلاحات ذیل بکار رفته است: