(مدنی) حقی است که در حین انشاء وجود ناقصی دارد وبعد از حصول چیزی که حق مزبور برآن معلق شده است وجودش کامل میشود مانند حق موصی له بر موصی به که در حین وصیت وجود پیدا کرده است (بهمین دلیل موصی له درهمان وقت حق دارد قبول وصیت را ابراز نماید) ولی وجودش ناقص است و همین که موصی فوت کند حق مزبورکامل میشود این اصطلاح در مقابل ((حق منجز)) استعمال میشود. (رک. حق منجز) حق معلق ممکن است ناشی ازعقد معلق یا از ایقاع معلق باشد.
