حق نسبی

(فقه) حقی است که فقط شخص یا اشخاص معینی که حق مزبور علیه آنها است مکلف برعایت آن هستند مانند حق بستانکار نسبت بطلب وی. درهمین معنی آنرا ((حق اعتباری)) هم گفته اند.