(فقه) حقی است که فقط شخص یا اشخاص معینی که حق مزبور علیه آنها است مکلف برعایت آن هستند مانند حق زوج بر زوجه و بالعکس وحق بستانکار بربدهکار. در مقابل حق عینی بکار می رود (رک. حق عینی) در حق عینی همه اشخاص مکلف برعایت حقوق صاحب حق هستند چنانکه اگر کسی مالک خانه ای است همه افراد باید حق مالکیت او را محترم بشمرند ولی اگر کسی از دیگری بدهکار است این بدهکار است که باید حق بستانکاررا محترم بشمرد و درموقع معین، طلب او را بدهد و تصور اینکه دیگران هم محترم برعایت این حق بستانکار باشند معنی ندارد.
