(مدنی- فقه) مانند معامله مالک اهل در مال خود بدون اکراه. در اینصورت قصد انشای او مقرون برضا است بر خلاف رضای مالک درحال اجازه عقد فضولی که رضای او جدا از قصد انشای عاقد است و نیز رضای عاقد مکره پس از زوال اکراه و در هنگام اجازه عقد همینطور است. (مراتب بالا فرع تغایر قصد انشات و رضا است.)
