(جزا) دادن مالی است به مامور رسمی یا غیر رسمی دولتی یا بلدی بمنظور انجام کاری ازکارهای اداری یا قضائی ولو اینکه آن کار مربوط بشغل گیرنده مال نباشد. خواه مستقیما آن مال را دریافت کند ویا بواسطه شخصی دیگرآنرا بگیرد (این شخص واسطه را در فقه رایش گویند و دهنده مال را راشی نامند وگیرنده مال را مرتشی خوانند) فرق نمی کند که گیرنده مال توانائی انجام کاری را که برای آن رشوه گرفته داشته باشد یا خیر و فرق نمی کند که کاری که برای راشی باید انجام شود حق او باشد (برطبق قانون باشد) یا نه (ماده 139- 140- 147 قانون مجازات عمومی) شرط تحقق رشوه تبانی و توافق گیرنده و دهنده بر دادن و گرفتن رشوه است. بر هدیه ای که برای تحبیب و جلب قلوب داده میشود عنوان رشوه صادق نیست هرچند که قباحت آن قابل انکار نیست و ذاتا قبیح است (ماده 14- 148 قانون مجازات عمومی)
