(فقه) مالی که از طرف دولت به عمال او داده شود رزق نامیده میشود. بهمین مناسبت، عمال دولت را مسترزقه (یا حقوق بگیران) می گفتند. فرق رزق و اجرت در فقه این است که اجرت در باب اجاره گفته میشود و باید بین خدمت وکار اجیر و اجرت تعادل اقتصادی وجود داشته و عقد اجاره منعقد شده باشد که آنهم برای مدت معینی است و حال اینکه بین کارمند دولت و دولت عقد اجاره وجود ندارد و رزق متناسب با حاجت متعارف کارمند است نه متناسب با مقدار کار او، و زمان معین شرط نیست. در رزق جنبه معاوضه با کارکارمند ملاحظه نمیشود بهمین جهت برای ایام مرخصی و تعطیل هم رزق داده میشود و بهمین جهت در فقه گفته میشود: قاضی حق ندارد اجرت عمل خود را بگیرد ولی میتواند از بیت المال ارتزاق کند و رزق را میتوان قطع نمود وکم وزیاد کرد ولی اجرت در اجاره عمل قابل قطع وتقلیل وتکثیر نیست مگر به تغییر عقد اول. رزق قابل وراثت نیست بعکس اجرت در اجاره. (رک. قرارداد استخدام)
