(مدنی - فقه) عدم رشد یا صفت شخص بالغ ( کبیر) که تصرفات او در اموال وحقوق خویش جنبه عقلائی نداشته باشد. در مصداق مشتبه محکوم به عدم سفه است (ماده 1210 قانون مدنی) رشد عکس سفه است (ماده 1208 قانون مدنی) تصرفات مذکور شامل تصرفات اداری (مانند عقد بیمه) وناقل (مانند بیع) و استعمالی (مانند پوشیدن جامه) وسایر اقسام تصرفات است. ملاک سفه و رشد تشخیص نفع وضرر است نه حسن وقبح زیرا تشخیص حسن و قبح مربوط بامر مالی نبوده و به رشد جزائی مربوط است وسن تشخیص حسن و قبح کمتر از سن تشخیص نفع و ضرر است. بهمین جهت در تعریف رشید گفته اند. اوکسی است که اخذ و عطاء( داد وستد) را بداند و اخذ و عطاء مربوط بامور مالی است نه حسن و قبح افعال. در مورد عقد نکاح که طبع غیر مالی دارد با توجه بماده 064 1- 1235 قانون مدنی عقد نکاح سفیه غیر نافذ است. میزان برای اینکه تصرفات دراموال جنبه عقلائی داشته باشد عقل عقلاء عادی است که اندک فاصله با سفه دارند نه عقلاء متوسط یا عالی. معامله سفیه ولو اینکه ازهرحیث جنبه عقلائی هم داشته باشد غیرنافذ ومحتاج به تنفیذ ولی قانونی او است. (رک. معامله سفهی)
