(فقه) هرگاه مقنن در مقام گفتن مطلبی باشد و نسبت بقسمتی ازآن مطلب سکوت اختیار کند این سکوت را سکوت درمقام بیان گویند. و چون سکوت درمقام بیان ازعاقل متعارف هم درست نیست بنابراین باید بتناسب مقام برای آن سکوت معنی خاصی را منظور نمود وآن معنی را مقصود مقنن باید تلقی کرد بهمین جهت است که گفته اند: سکوت درمقام بیان بیان است. مثال: قوانین امور حسبی درمقام بیان طرق اعتراض به حصر وراثت بوده و با این حال نسبت به واخواهی سکوت اختیارکرده و این سکوت دلالت میکند که نسبت بتصمیم دادگاه راجع به حصر وراثت نمیتوان واخواهی داد.
